Weg met dat circuit!

Ik ben onlangs een vriend kwijtgeraakt. Maar voordat je begint te condoleren; hij is niet dood. En het was ook niet echt een vriend. Niet iedereen die op Facebook de ere-onderscheiding “vriend” draagt is dat ook daadwerkelijk. Maar deze man is dat nu zelfs in de oppervlakkige zin niet meer. Waarom?

Laat ik beginnen met hem Peter te noemen. Dit is uiteraard een gefingeerde naam; zijn echte naam is bij de redactie bekend. Want netjes. En op aanvraag beschikbaar. Zo ben ik dan ook wel weer.

Peter is tegen de komst van Formule 1 naar Zandvoort. Dat zijn er meer, net zoals er ook veel voorstanders zijn. Maar Peter is erg actief op de sociale media’s en deelt petities uit zoals Oprah levens veranderende lectuur (“YOU get a petition, and YOU get a petition and YOU, and YOU”). Nu ben ik niet zo’n fan van al die petities (overkill aan meninkjes die er verschrikkelijk toe doen) en ook niet zo van het veranderen van mijn leven. Dus doorgaans negeerde ik Peter. Dat is mij eigenlijk ook altijd goed gelukt met Oprah.

Toch was er een moment dat ik besloot om te reageren. Peter heeft zich namelijk overal krachtig tegen verzet, hartstochtelijk gestreden om het onvermijdelijke te vermijden en gefaald. Dat zag je aan alle kanten aankomen, aangezien er veel meer mensen wél een F1 GP in Zandvoort willen dan mensen die dat niet willen. Ik hoor ook bij die eerste groep; ik ben dol op de sport, fan van Max en word al licht opgewonden van het idee dat die historische race straks weer op dat unieke, historische circuit in de duinen plaats gaat vinden. Van een keer goed schrikken gaat een duinkonijn niet dood, zou je redelijk lomp al relativerend kunnen stellen. Die races werden al gereden voordat mijn vader werd geboren, en daar hecht ik aan!

Maar goed, Peter kan zijn verlies niet accepteren. Zijn petities halen het niet, zijn menselijke ketting op het strand is niet meer nodig, dus komt Peter met een nieuwe petitie die we allemaal moeten tekenen: stop met dat circuit en alle overlast en geef het gebied terug aan de natuur. Koekoek.

En daarmee passeerde Peter de start-finishlijn tussen een normale eigen mening en een bezopen plan. Dus kon ik niet anders. Het was tijd voor een reactie. Een alleszins redelijke, eerlijke, opbouwende en oplossingsgerichte reactie. Zie hieronder.

Het gevolg? Peter flikkerde mij van zijn vriendenlijst EN blokkeerde mij, zodat ik nooooooit meer iets kan zien van wat hij op Facebook uitvreet. Mijn therapeut zegt dat het rouwproces ooit tot acceptatie zal leiden, maar ik betwijfel dat.

Nee, eerlijk gezegd heb ik mij kapot gelachen. Aanvankelijk. Maar nu…. nee, nu nog steeds eigenlijk. Elke keer als ik eraan denk dat Peter mijn reactie las en hysterisch gekwetst klikte op alle knopjes om te ontvrienden en te blokkeren schieten de tranen weer in mijn ogen.

En toch zit er wel een pijnlijk serieus kantje aan het verhaal. Want Peter heeft niet alleen geen eelt op zijn ziel en weinig gevoel voor humor, maar hij is ook iemand die geen buitenstaanders accepteert. Je mag alleen in zijn tuintje zitten als je samen met hem tegen dezelfde schutting plast, maar ojee als hij erachter komt dat je een afwijkende mening hebt. En durft te uiten. Dan moet je weg, dan kun je geen vriend meer zijn. Alleen mensen die ja-knikken, meebuigen en applaudisseren hebben de kans om zich Peters vriend te noemen.

Dat zien we vaker tegenwoordig en eigenlijk is dat een heel groot probleem. Ik weet dat ik mij er ten dele ook schuldig aan maak; ook ik heb zelden behoefte aan discussies met mensen die mijn mening niet delen. Maar er is wel een verschil. Ik heb ook niet perse behoefte aan gesprekken met mensen die mijn mening wel delen. En ik heb heel veel vrienden met andere denkbeelden, en die meningen accepteer ik. Die zijn niet perse essentieel voor een vriendschap; de persoon zelf is dat. Een afwijkende mening maakt een vriendschap eerder interessant dan onmogelijk.

Dit soort dingen zijn nare ontwikkelingen in ons land. Die gepolariseerde discussies. Wie het niet met je eens is, is je vijand. Deugt één mening niet, dan deugen al je meningen niet. Zo gechargeerd en zo geladen. Zo vijandig en ondoelmatig. Zoveel buiten sluiten en steeds maar weer bevestigd willen zien door gelijkgestemden dat je gelijk hebt. Dat alleenrecht op gelijk. Waar hebben we dat toch eerder gezien? (Godwin best wel intended!)

Onlangs scheurde Max in zijn bolide zijn eerste rondjes over het nieuwe circuit. Niet één maar twee kombochten! Oude schuddende zwartwit beelden vermengden zich met modern racegeweld. Verhalen van mijn vader, hoe hij als jongetje aan de achterkant van het circuit op een duin zat om geen entreegeld te hoeven betalen. Historie. Sport.

Ik probeerde het linkje met de rondjes van Max naar Peter te sturen, maar dat lukte niet. Hij had mij geblokkeerd. Dat is prima. Blij voor hem dat hij in elk geval iets tegen heeft weten te houden.

1 Comment

  1. Tja in de wereld van de meeknikkers blijf je toch een neeknikker .

    Wat een top story weer.

    Je zwarte maatje, nee niet piet

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *